این افسانه زیبا و دلپذیر حاوی پیامی به یاد ماندنی است :

می گویند که در روزگاران دور ، آدمیان همه خلق و خو و سرشتی خدای گونه داشتند

ولی از امکانات و توانائی های خود ، خوب استفاده نکردند و کار به جایی رسید که

برهما ، خدای خدایان ، تصمیم گرفت قدرت خدایی را از آنان باز گیرد

و آن را در جایی پنهان کند که دست آنها از آن کوتاه باشد.

بدین منظور ، او در جستجوی مکانی برآمد که مخفی گاهی مطمئن و دور از دسترس آدمیان باشد.

زمانی که برهما با دیگر خدایان در این مورد مشورت نمود ، آنها چنین پیشنهاد کردند :

بهتر است قدرت بیکران انسانها را در اعماق خاک پنهان کنیم. برهما گفت:

آنجا جای مناسبی نیست زیرا که آنها ژرفای خاک را خواهند کاوید

و دوباره به آن دست پیدا خواهند کرد.

سپس خدایان گفتند : بهتر است نیروی یزدانی آدمیان را به اعماق اقیانوسها منتقل کنیم

تا از دسترس آنها دور باشد.

این بار برهما گفت : آنجا نیز مناسب نیست زیرا دیر یا زود انسانها

به عمق دریاها و اقیانوسها رخنه خواهند کرد و گمشده خود را خواهند یافت

و آن را به روی آب خواهد آورد.

آنگاه خدایان کوچک با یکدیگر انجمن کردند و گفتند :

ما نمی دانیم این نیروی عظیم را کجا باید پنهان کنیم.

به نظر می رسد که در آب و خاک ، جایی پیدا نمی شود که آدمی نتواند به آن دست یابد !

در این هنگام برهما گفت : کاری که با نیروی یزدانی آدمی می کنیم این است که

ما آن را در اعماق وجود خود او پنهان می کنیم !

آنجا بهترین محل برای پنهان کردن این گنج گرانبهاست

و یگانه جایی است که آدمی هرگز به فکر جستجو و یافتن آن بر نخواهد آمد !!!

در ادامه این افسانه هندی چنین آمده است :

از آن به بعد آدمی سراسر جهان را پیموده است ، همه چیز را جستجو کرده است

بلندی ها را در نوردیده است ، به اعماق دریاها فرو رفته است

تا دورترین نقاط خاک نفوذ کرده است

تا چیزی را به دست آورد که در ژرفای وجود خود او پنهان شده است !!!